Healesville Sanctuary

Noudat die skole gesluit het vat ons die kinders na verskillende plekke net om ons sanity te bewaar anders sal ons heeltemal koekoes gaan. Ons het besluit om hulle Dinsdag na die Healesville Sanctuary toe te vat. Dit is omtrent so 'n uur se ry van die huis af meer na die binneland toe. Die pad soontoe is ongelooflik mooi, jy ry weereens by vreeslik baie wynplases verby. Dit is 'n tipiese plantelandse dorpie met baie besieningswaardighede.

Binne in die dieretuin is daar verskillende soorte diere naamlik die Kangaroo's, Koalas asook slange, Emu's asook 'n klomp roofvoels. Ons het die hele dag hier rondgeloop en na die verskillende diere gekyk. By die Kangaroo's kon die kinders hulle voer en ook aan hulle vat. Hulle hou net nie daarvan om aan die kop gevat te word nie, jy kan die rug streel. Die Kangaroo baba bly in die ma se pouch vir so nege maande, maar is nog afhanklik vir melk van haar tot die so 17 maande oud is. Die Kangaroo's kan so drie baba's op 'n slag kry, maar die snaakse hiervan is hulle ontwikkel nie saam. Die een sal net uit die pouch wees, die tweede een sal dan begin groei in die pouch en die derde een sal in embrio stadium stil staan tot die tweede een dan die pouch sal verlaat, en dan eers begin ontwikkel.

Die Koalas slaap omtrent 20 ure van die dag en eet so 'n kilogram se blare waardeur hulle ook water inneem. Hulle het ook 'n pouch voor waarin die baba dan kruip na geboorte. Daar sal die baba bly en melk drink tot so ses maande.

Die eerste foto is die Kangaroo's met die baba in die pouch

Die tweede foto waar die kinders die kangaroos voer

Die derde foto is van 'n koala beer

Die vierde foto is ons klomp by die ingang van die dieretuin

Afrikaanse kers en sang diens

Ons het Sondag ons Afrikaanse kers en sangdiens gehad by die kerk. Gewoonlik wanneer die maandelikse Afrikaanse diens plaasvind is die kerk redelik vol want dan kom daar familiesvan heide en ver om die diens by te woon. Hier is mense wat tot 200km ver ry om die aand dienste dan by te woon.

Ons het 'n hele program gehad van sang en voorlees om die jubelfees te vier. Ek moet se daar was hier en daar mense wat redelik emosioneel geraak het en jy kon sien dat die mense dit geniet om in hulle eie taal hierdie fees te deel met mede Suid Afrikaners.

Vir baie is dit ook hulle eerste Kersfees sonder hulle families en dit is baie moeilik. Om te beskryf die gevoel wat jy hier binne jou het, dis net nie moontlik nie. Jy voel emosioneel, so verlore, en ja dit was ons keuse om hier te wees, maar dit is steeds moeilik om alles waarmee jy groot geword het, tradisies, daardie kersgevoel wat jy beleef wanneer jy die winkels invaar, dis net nie dieselfde nie.

Wat wel lekker is, is die wete dat hier staan die ouens saam. Almal weet hoe jy voel en daar is telkens 'n bemoedigende gesig wat jou help. Die mense gee skielik meer om vir mekaar hier as wat ons ooit in Suid Afrika sou. Dalk groei ons net meer met so 'n skuif. Wie weet . . .

Die eerste foto is 'n klompie vriende se kinders, die tweede foto is die tieners meisies sanggroepie wat vir die gemeente gesing het, en die ander twee foto's is meestal net Afrikaanse gesinne se kinders wat voor in die kerk gaan sit het vir die "childrens talk".

Handtjies klap, koekies bak, . . . . .

Wel dit is wat boeta onder andere gedoen het die laaste week van skool. Die laaste week was maar net orientasie na die volgende graad asook ander aktiwiteite wat hulle kon gekies het. Hy het besluit om te gaan surf en te kook.

Volgens hom kan hy tenminste op die surfboard regop staan en bly na die lang dag se oefening, maar dit was erg fisies eintlik vir hom want hy is so uiters onfiks. Die koekies bak is vir minder bevoorregte mense gemaak en dit het hulle (die kinders) die hele dag gevat. Hy was natuurlik baie trots op sy "creations" maar ek was eintlik baie skepties om my mond daaraan te sit. Die vrugte koek (klip) het na Alex gegaan want hy is die enigste een in die familie wat dit eet, buiten skoonma natuurlik. Volgens Alex was dit heerlik, maar vir my het dit soos 'n ton klip gevoel.

So die vakansie gaan ons bietjie koekies bak en Christiaan gaan ons kerstafel versiering maak met gemmerkoekies. Hoe dit gaan uitkom sal ons maar moet sien, maar ek sal julle verseker op hoogte hou van die kreasie.

Die eerste . . . . .

behoorlike skeer het vanaand gebeur. Alex het maar vir boeta gewys hoe skeer mens nou ordentlik met 'n skeermes en lem. Ons het mos met die vorige kersfees vir hom 'n elektriese skeermes gekoop, maar volgens hom werk dit nie meer vir hom nie. Toe besluit hy mos om te skeer met sy pa se skeermes en wat 'n disaster. Hy het homself op soveel plekke raak geskeer en toe ons vra maar hoe het hy geskeer was dit nogal sonder enige skeerroom. Ons het maar lekker gelag vir hom, so die keer het hy nou die regte advies en "training" van sy pa gekry. Nou gaan jy versker sulke stoppels begin kry, hy het juis vanaand so 'n lekker dik sagte baard afgeskeer.

Nog fotos van die natuurskoon

Dandenong Range National Park - 1000 Steps

Vir ons bybelstudie groepie wat elke tweede Woensdag by mekaar kom het ons besluit om die Thousand steps te gaan stap. Die plekkie is in die Dandenong Range National Parks - Ferntree Gully Piekniek area. Die stappie is seker so in totaal 5km, maar die Thousand steps dink ek is seker so 2.5km. Dit is 'n letterlik eenduisend trappies wat jy klim tot bo. Die area is baie boomryk en hier is geweldig baie varings van verskillende "families" en hier is ook 'n ryk voel lewe in die woud. Ons het 'n hele paar kleurvolle kokketiele of papegaaie gesien en dit is 'n gekletter van al die verskillende voels.

Ons was seker to 15 dames wat die oggend bymekaar gekom het en die stappie aangedurf het.

Ek natuurlik het nie die hele stap meegemaak nie, tipies woesie, maar die bietjie wat ek geloop het my weereens net in verwondering laat kyk na die skepping. So baie keer loop ons by plekke verby en sien nie regtig raak wat hier voor ons is nie, hier voel jy weer naby aan die Here want om net te sien wat hy geskep het vir ons, dis indrukwekkend en mooi. Dit het my weer laat dink aan Patmos, een van die Griekse eilande waar ons was, die grot waar Johannes die doper sy briewe geskryf het. Om daar in te gegaan het, het jou fisies in jou siel geraak. Jy het besef hier het iets groots gebeur, so voel ek partykeer as ek in die natuurskoon hier in Australia loop, die grootsheid hiervan kan nie aan iemand anders beskryf word sonder om dit regtig self te beleef nie.

Ek wil nou nie se daar is nie mooi natuurskoon in Suid Afrika nie, daar is beslis baie. Hier is dit net anders vir my. Jy leef meer in die natuur, die stap roetes en paadtjies wat hier deur die huis kronkel laat mens partykeer wonder, is jy in die stad of is iewers op 'n plattelandse dorpie. Ek dink ook dit is die vryheid waarmee jy rondbeweeg tussen stil en weg gesteekte plekkies, jy hoef nie heeltyd op jou hoede te wees. Jy is dalk net meer ontspanne om alles in te neem wat jy sien.

Die eerste foto is geneem van die Ina (met die donkerbrille), dis nou ons predikants vrou. Ek ken nie die ander dame, het al 'n paarkeer by die bybelstudie gesien, ek is eintlik maar vrek sleg met name.

Die tweede foto sien julle vir Heidi Kruger in die groen toppie (hulle is seker al 13jaar hier) en vir Adaleen, hulle is ook maar kort hier, seker nie langers as 'n jaar nie.

Die derde foto is Anli Roelofse en Hayley du Plessis. Anli is die vriendin wat ons in die begin van die jaar ontmoet het, sy organiseer goed en dan Hayley du Plessis is die een met die rokkie. Hulle is altwee sal nou Desember een jaar hier wees.

Die vierde foto kuier ons klompie maar net lekker om die kospotte natuurlik saam. Watter vrou ken julle nou wat nie lekker om 'n kospot kan draai nie. Ek soek nie regtig 'n antwoord terug nie, maar almal wat ek ken hou van kos, lekker kos.

Clarissa se graduation Yr6

Dit was Clarissa se graduation die week gewees. Hier het die kinders in die laerskool ook 'n tipiese afskeid soos die matrieks in Suid Afrika. Dit word eintlik baie goed bestuur in die sin van ouers wat betrokke is en die kinders het aktiwiteite wat hulle besig hou in die drie ure wat hulle daar is. Ons het die saal gaan decorate vir hulle, die tafels gedek en alles is mooi in silver, swart en wit opgemaak. Die meisies moes rokkies dra en die seuns toeknoop hempde. Wat jy vir jou kind koop of maak is jou keuse, maar dit lyk nie of die ouens uitspattig gaan hier vir die kinders nie. Party maak self rokkies en ander gaan koop dit.
Ons het die aand die plegtigheid bygewoon waar hulle hul sertifikate ontvang het vir die jaar en wat se dat hulle nou na Yr7 bevorder word. Hulle het ook "graduation pack" ontvang waarin hulle jaarfoto's in is asook klas foto. Dit het nou 'n nice gevoel verleen aan die geleentheid deur dit so offisieel te maak.

Die ouers is toe huistoe en die kinders het agter gebly vir 'n aansit ete asook dan 'n dans en speletjies. Dit was 'n groot sukses, en toe Alex daar aankom tien voor tien die aand is die ouers nader gegryp vir 'n dans met die kinders. Almal was pootuit, maar 'n groot sukses. Die volgende dag het die kinders darem net video's en speletjies by die skool gehad, en die wat nog moeg was kon 'n bietjie insluimer met die onderwysers se toestemming.

Wat ek nogal opgeval het is die hoeveelheid manspersoneel in die laerskool. Daar is van die Yr1-5 soveel manspersoneel dat hulle tenminste die helfte van die getalle opmaak. Dis verblydend om te sien die impak wat hulle op die kinders het. In Suid Afrika sien jy dit nie meer sommer nie, en die meeste mans personeel is of in die senoir fase van die laerskool of andersins net die hoerskool.