Hierdie week het begin met sy gewone roetine en natuurlik die ewig al om teenwoordige reën. Is hier geen genade en rus van hierdie neerdrukkende koue en nattigheid nie. Mens sal regtig begin om lelik depresief te raak en nou-nou iets heel onbesonne aanvang. Onbesonne is om dalk te besluit ons trek Perth of Brisbane toe.
Ek verstaan die hitte het darem nou al begin om sy kop in Pretoria uit te steek, maar wil julle tog nie maar net ‘n bietjie diekant toe aanstuur nie. Dit sal nogal help, ek sal julle eintlik ewig dankbaar wees.
So staan ons vanoggend (dis nou Sondag) op en siedaar die bome is klaar gebot die bloeisels is uit en die groen blare begin die hele boom bedek. Dit was absoluut amazing om die hele transformasie te sien hierdie afgelope twee weke. Lente is beslis in die lug al voel dit nog soos winter. Ons is weereens daarop gewys dat die winters hier baie langer duur, en dat wanneer lente hier begin jy behoorlik die seisoen lente beleef, nie soos in al die jare waar ons gewoond was van winter en skielik is dit somer in Pretoria.
Hier is ‘n staaltjie vir die van julle wat lekker wil giggel, en vir die van julle wat julle self wil benat, geniet maar ons domgheid aan die kant.
Soos ek al soveel vir julle vertel het, hier reën dit net onophoudelik, of altans so voel dit vir my. Geen son vir ‘n mens se siel nie. Hier in Victoria was daar droogte vir 12 lange jare, die grond was letterlik so hard en het op plekke begin kraak. Met die herfs en winter seisoen wat ingetree het, het dit baie begin reën. Dit was beslis een van Victoria se natste en koudste seisoene in jare. Met al die nattigheid het ons die tuin maar gelos en besluit julle bossies kan maar groei, vir julle sien ek nie kans in die nat grou weer nie.
So kan ons ook nooit verstaan met tyd dat die huis aan die onderkant heeltyd nat bly nie. Die water wil nie eers meer weg seipel nie, en die bietjie tuinwerk wat ons doen is nog meer ‘n beslommernis want dit is net modder. Die modder begin al vrot, en ek bedoel dit VROT. So het ons toe weereens ‘n heerlike by reën gehad, storm sterkte winde en die grond is net nog meer ‘n moeras. Christiaan het ‘n week “work experience” gehad by die skool en omdat hy by La Trobe Universiteit syne in die skool vakansie gaan doen het hy ‘n week by die huis gespandeer. Ons het begin om die tuin reg ter ruk alvorens die oumense kom kuier. Die tuin moet tog nie te bad lyk nie, dit moet lyk asof ons darem iets doen. So werk ons vir twee dae dat die biesies bewe, of liewers boeta werk dat die biesies bewe (hy wil mos bestuur, so alles het ‘n bargaining tool geraak hier). Alex bekyk toe ons handewerk so en sien die hele onderste gedeelte van die huis is “geflood” Dit is nou die “gat” onder die huis. Daar waar al die afrondings werk maar gelos is en die dumping grond geword het vir alles en nog wat. Heel paniekerig skakel ons die plumbers en verklaar ‘n noodtoestand, maar ons paniek is nie vir hulle paniek nie. Die ouens kom twee dae later uit en pomp water uit vir ‘n vale en die moeras word anper ‘n rivier, hulle kan nie die probleem opspoor nie en begin ‘n gat aan die onderkant van die tuin grawe. Hulle verklaar heel triomfanklik dat die probleem nie hulle sin is nie maar die munisiapliteit sin aangesien die hoof pype beblokeer is en dit is as gevolg van boom wortels. Die volgende dag daag Manningham Munisipaliteit op met hulle trokke en pype en vier manne. Ek raak skoon opgewonde want waar gehasie het jy al sulke dienste gesien. Die ouens begin en rol hulle masjienerie af ondertoe om te begin werk. Dit was nie eens ‘n uur en en hulle verklaar ook triomfanklik dat die probeem opgelos is aan hulle kant, maar dat dit nie die regte probleem was wat die blokasie veroorsaak het nie. Wel tenminste is die water weg en ons kan aangaan. Nou wonder ek so by myselwers, wat was dan nou die probleem. Ek kan nie langer wag of myself bekommer oor wat nou die eintlike probleem was nie want die wasgoed hoop op en ek besluit toe maar bogger dit ek gaan nou was.
Wragtag ouens, die volgende dag is die hele plek weer onder water. Mens is sommer skoon moedeloos nou. Die plumbers weet nie en die munisipaliteit se mense weet ook nie waar die probleem lê nie. Alex skakel die plumbers toe maar weer en sê dat die enigste ding wat ons gedoen het in die huis was die wasgoed. Die man is stomgeslaan hy weet nie en sê toe dat hy die komende week weer sal uitkom om te kyk. ‘n Bietjie later skakel die plumber terug en vra as ons net wasgoed gedoen het, waar sit ons die uitlaat pyp vir die wasmasjien. O dit is maklik antwoord Alex, “In die gat in die grond.” Daar is eers so ‘n effense van ‘n stilte en die man vra toe, die gat in die grond. Ja man, die een wat ondertoe uitloop so by die wasmasjien. Ek is seker mens sou op daardie stadium die ou verseker met ‘n veer kon omgetik het. Die gat in die grond is nie die uitlaat pyp vir die wasmasjien nie, dit is eintlik die uitlaap pyp vir die tuimel droeër se wind. En ons het altyd gewonder waar sit mens die uitlaat pyp vir die tuimeldroeër. Nou weet ons!
Volgens die plumber is daar nie ‘n uitlaat pyp vir die wasmasjiene in die laundry’s nie, jy hang jou wasmasjien se pyp oor die wasbak. Nou hoe die bleddie hel moes ons dit geweet het, niemand het dit vir ons verduidelik nie. Wel tenminste is al die wolle uit die uitlaat pyp gewas, of hoe dink julle?
Ek is seker die ou het Vrydagaand by die bar gaan sit en met smaak vir sy pelle vertel van die dom Suid Afrikaners wat nie weet waar sit mens die uitlaatpype vir die wasmasjien of tuimeldroeër nie en dan nog sy huis flood ook.
Ek moet dan ook byvoeg, dit het ‘n jaar gevat om die huis so te flood dat die water nie meer wegseipel, so met al die reen en met ons domgheid het ons die grond behoorlik deurdrenk. Die droogte moes beslis erg gewees het.
So nou hoop ons op ‘n lekker warm somer sodat die huis aan die onderkant behoorlik kan droogbak.
Ek wonder wat volgende voorlê op ons pad.
Sunday, September 12, 2010
Thursday, September 9, 2010
College degree vs diploma
College degree to pilot, high school diploma to fix
It takes a college degree to fly a plane but only a high school diploma to fix one: a reassurance for those of us who fly routinely in their jobs.
After every flight, Qantas pilots fill out a form, called a "gripe sheet" which tells mechanics about problems with the aircraft. The mechanics correct the problems; document their repairs on the form, and then pilots review the gripe sheets before the next flight.
Never let it be said that ground crews lack a sense of humor. Here are some actual maintenance complaints submitted by Qantas pilots (marked with a P) and the solutions recorded (marked with an S) by maintenance engineers.
By the way, Qantas is the only major airline that has never had an accident.
P: Left inside main tire almost needs replacement.
S: Almost replaced left inside main tire.
P: Test flight OK, except auto-land very rough.
S: Auto-land not installed on this aircraft.
P: Something loose in cockpit.
S: Something tightened in cockpit.
P: Dead bugs on windshield.
S: Live bugs on back-order.
P: Autopilot in altitude-hold mode produces a 200 feet per minute descent.
S: Cannot reproduce problem on ground.
P: Evidence of leak on right main landing gear.
S: Evidence removed.
P: DME volume unbelievably loud.
S: DME volume set to more believable level.
P: Friction locks cause throttle levers to stick.
S: That's what they're for
P: IFF inoperative.
S: IFF always inoperative in OFF mode.
P: Suspected crack in windshield.
S: Suspect you're right.
P: Number 3 engine missing.
S: Engine found on right wing after brief search.
P: Aircraft handles funny. (I love this one!)
S: Aircraft warned to straighten up, fly right, and be serious.
P: Target radar hums.
S: Reprogrammed target radar with lyrics
P: Mouse in cockpit.
S: Cat installed.
And the best one for last.
P: Noise coming from under instrument panel. Sounds like a midget pounding on something with a hammer.
S: Took hammer away from midget.
It takes a college degree to fly a plane but only a high school diploma to fix one: a reassurance for those of us who fly routinely in their jobs.
After every flight, Qantas pilots fill out a form, called a "gripe sheet" which tells mechanics about problems with the aircraft. The mechanics correct the problems; document their repairs on the form, and then pilots review the gripe sheets before the next flight.
Never let it be said that ground crews lack a sense of humor. Here are some actual maintenance complaints submitted by Qantas pilots (marked with a P) and the solutions recorded (marked with an S) by maintenance engineers.
By the way, Qantas is the only major airline that has never had an accident.
P: Left inside main tire almost needs replacement.
S: Almost replaced left inside main tire.
P: Test flight OK, except auto-land very rough.
S: Auto-land not installed on this aircraft.
P: Something loose in cockpit.
S: Something tightened in cockpit.
P: Dead bugs on windshield.
S: Live bugs on back-order.
P: Autopilot in altitude-hold mode produces a 200 feet per minute descent.
S: Cannot reproduce problem on ground.
P: Evidence of leak on right main landing gear.
S: Evidence removed.
P: DME volume unbelievably loud.
S: DME volume set to more believable level.
P: Friction locks cause throttle levers to stick.
S: That's what they're for
P: IFF inoperative.
S: IFF always inoperative in OFF mode.
P: Suspected crack in windshield.
S: Suspect you're right.
P: Number 3 engine missing.
S: Engine found on right wing after brief search.
P: Aircraft handles funny. (I love this one!)
S: Aircraft warned to straighten up, fly right, and be serious.
P: Target radar hums.
S: Reprogrammed target radar with lyrics
P: Mouse in cockpit.
S: Cat installed.
And the best one for last.
P: Noise coming from under instrument panel. Sounds like a midget pounding on something with a hammer.
S: Took hammer away from midget.
Sunday, September 5, 2010
Die wipplank parlement
Ons het vreeslike erections gehad hier doer Onner so 'n week of twee terug, en nou het die mense so verwoedelik gestem dat gin hond, kind of kraai weet wie’t gewen nie. Dit lyk ook nie of enige iemand binnekort sal weet nie want nou begin die sports in alle erns.
Mensig dis darem soveel anders as dit wat ons gewoond aan is. Daar in die wonderlike SA weet ons hoeka lank voor die tyd wie gaan wen – al wat ons nie weet nie, is die persentasie meerderheid wat die comrades hierdie keer gaan he.
Viva!
Hierdie eerste-wêreld landjies weet nie hoe om met die stembokse te kroek nie, hulle merk nie eens jou vinger met daardie bleddie ink wat dae vat om af te kom nie. Hulle vertrou dat jy nie gaan kroek nie en dat jy slegs eenkeer gestem het. Sulke naiwiteit sal jy nie in SA kry nie, verseker nie. Die stembokse sal eerder wegraak.
Die twee hoofpartye hier (dis nou die Labour en die Liberal)het nou altwee ewe min stemme gekry, en nou sit daar ‘n klomp manne wat hulself die independents (sommer clowns in my boeke) noem. Hulle behoort aan geen party nie – hulle is seker die eerlikste van al die politici, maar aan die ander kant seker die moeilikste klomp bliksems wat jy kan kry. Die klomp gaan nou bepaal wie die land gaan regeer. Gaan dit nou die rooikop merrie met die skerp neus wees, of mister Rabbit? Net hulle weet. 14 miljoen mense het gestem, en op die ou end sit 4 of 5 manne met al die stemme in hulle jeukerige hande.
Dis omtrent erger as reality TV. Op Survivor, of Big bratha, of Biggest Looser kan jou pelle jou mos sommer van die eiland af stem as jy nie genoeg by almal gatgekruip het nie. Hierdie paar manne kan nou sommer die hele parlement aanmekaar slaan. Hulle is ewe skielik baie gewild.
Hulle kry daagliks duisende oproepe, emails, en sekerlik ‘n paar Wilson toffies en ‘n ou stokkie-lekkertjie onder die tafel deur. Dis nou die manne se week of fame. Die dag as hulle die besluit gemaak het is hulle weer ou nuus, en die Rooigevaar antie of Oom Rabbit vat die leisels en beur vorentoe.
Mense, hierdie democracy affêre is ‘n ding om te aanskou.
Die beste van hierdie hele spektakel was hoe die partye mekaar aanvat, hulle is almal sulke "polite" poephole en wanneer daar 'n hou na die opisie gaan dan doen hulle dit met flair. Partykeer voel dit jy wil die ouens aan die strot gryp en 'n bietjie sense inslaan, maar dit sal dalk as agresie gesien word. Hier raak die mense nie agresief wanneer dit by politiek kom nie, hulle raak net "polite".
Mensig dis darem soveel anders as dit wat ons gewoond aan is. Daar in die wonderlike SA weet ons hoeka lank voor die tyd wie gaan wen – al wat ons nie weet nie, is die persentasie meerderheid wat die comrades hierdie keer gaan he.
Viva!
Hierdie eerste-wêreld landjies weet nie hoe om met die stembokse te kroek nie, hulle merk nie eens jou vinger met daardie bleddie ink wat dae vat om af te kom nie. Hulle vertrou dat jy nie gaan kroek nie en dat jy slegs eenkeer gestem het. Sulke naiwiteit sal jy nie in SA kry nie, verseker nie. Die stembokse sal eerder wegraak.
Die twee hoofpartye hier (dis nou die Labour en die Liberal)het nou altwee ewe min stemme gekry, en nou sit daar ‘n klomp manne wat hulself die independents (sommer clowns in my boeke) noem. Hulle behoort aan geen party nie – hulle is seker die eerlikste van al die politici, maar aan die ander kant seker die moeilikste klomp bliksems wat jy kan kry. Die klomp gaan nou bepaal wie die land gaan regeer. Gaan dit nou die rooikop merrie met die skerp neus wees, of mister Rabbit? Net hulle weet. 14 miljoen mense het gestem, en op die ou end sit 4 of 5 manne met al die stemme in hulle jeukerige hande.
Dis omtrent erger as reality TV. Op Survivor, of Big bratha, of Biggest Looser kan jou pelle jou mos sommer van die eiland af stem as jy nie genoeg by almal gatgekruip het nie. Hierdie paar manne kan nou sommer die hele parlement aanmekaar slaan. Hulle is ewe skielik baie gewild.
Hulle kry daagliks duisende oproepe, emails, en sekerlik ‘n paar Wilson toffies en ‘n ou stokkie-lekkertjie onder die tafel deur. Dis nou die manne se week of fame. Die dag as hulle die besluit gemaak het is hulle weer ou nuus, en die Rooigevaar antie of Oom Rabbit vat die leisels en beur vorentoe.
Mense, hierdie democracy affêre is ‘n ding om te aanskou.
Die beste van hierdie hele spektakel was hoe die partye mekaar aanvat, hulle is almal sulke "polite" poephole en wanneer daar 'n hou na die opisie gaan dan doen hulle dit met flair. Partykeer voel dit jy wil die ouens aan die strot gryp en 'n bietjie sense inslaan, maar dit sal dalk as agresie gesien word. Hier raak die mense nie agresief wanneer dit by politiek kom nie, hulle raak net "polite".
Sunday, August 1, 2010
Besige naweek
Partykeer gaan mens ‘n naweek in en jy wonder waarmee jy jouself sal besig hou, en ander kere is dit so besig dat jy nie kans kry vir ‘n bietjie rus nie. As jy jou oë uitvee dan is die naweek verby en jy is eintlik pootuit en dit voel of jy niks rus in het nie.
Ons het hierdie naweek so ‘n besige een beleef. Vrydag aand is ons na’n 40ste verjaarsdag partytjie, nogal dressup, het eers na een in die bed gekom, Saterdag het die kinders weer Lake Mountain toe gegaan vir ‘n lekker tydjie in die sneeu, ons het huise gaan soek, en Sondag was dit kerk toe en daarna ‘n lekker gesellige braai by die kerk, later die middag is ons na ‘n restaurant toe vir lekker koffie en koek saam nog ‘n verjaarsdag maatjie.
Ek het begin om op Vrydae pottery klasse te doen, en mensig is dit nou lekker. Die gespeel met die klei het ook ‘n kalmerende invloed op ‘n mens. Ek weet net nie hoe die goed gaan lyk wat uitkom aan die einde van die dag nie, maar hopelik bars alles darem nie wanneer dit uit die oond gaan kom nie. Ons sal maar sien.
Die week het ek bietjie in die “op shops” gaan inkopies doen. Die “op shops” hier is maar tipies soos die tweede handse winkels daar in SA, maar die verskil is hier gee jy al jou ou goed af by die winkels wat dit dan weer verkoop om geld in te samel. Al die “op shops” is maar ge-affilieer aan een of ander gemeenskaps / welsyns organsies. Hier is baie SALVOS en hulle die Salvation Army se geldtrommel winkel, dan kry jy natuurlik die Rooikruis ook. Jy laai al jou werkende aparate, heel en netjies klere, skoene en handsakke, fietse en speelgoed, breekware en ander nonsense af, die ouens sorteer dit uit, tag dit en sit dit op die rakke om verkoop te word. Hier kan jy enige iets van die grootste stuk gemors tot die mees ladiedaste ontwerpers pakkies kry. Wel so het ek nou gesoek vir iets vir ons “dressup” 70’s verjaarsdag partyjie waarna toe ons uitgenooi is. Ek het van die een winkel na die ander winkel gery opsoek na die mees uitspattigste en physicadelic klere. Ek het dit gekry en mensig mense was dit nou prêt. Dit voel partykeer soos Pandora se kis as jy in so ‘n winkel instap, want jy weet nooit met was jy daar gaan uitstap nie. En die kyke wat jy kry as jy met die klere daar uitstap is lagwekkend. Die mense dink seker jy het geen dress sense nie. Dis nou jou dressup klere.
Niemand kyk jou skeef aan as jy klere daar koop nie, baie mense koop hulle klere so. Hier leer jy maar vinnig waar om te gaan inkopies doen. Die wen situasie van so ‘n winkel is dat indien jy op ‘n plek is en dalk te min warm goed ingepak het kan jy vinnig in die opshop in glip en vir jou iets warms kry teen ‘n dollar of twee. Daar is letterlik op elke dorpie ‘n opshop. Hier het ouens al ontwerpers handsakke gekry, skoene wat nog nooit gedra is nie en die mooiste leer belte. Dit is mos so, ‘n ander ou se gemors is baie keer vir jou goudwerd.
Saterdag was dit vroeg opstaan, skaars vyf ure se slaap weg gehad na die vorige aand se lekker party, die kinders is saam met die kerk se jeug Lake Mountain toe vir die dag. Die kinders het weer lekker in die sneeu gaan speel en natuurlik pootuit by die huis aangekom Saterdagaand.
Sondag het ons kerk toe gegaan en na kerk het ons lekker gebraai saam met die ander mense in wyk. Meestal van die mense is maar Suid Afrikaners en hier en daar ‘n Ozzie. Dit was nou lekker kuier so by die kerk waarna ons huistoe is seker so halfdrie die middag. Vieruur het ons gaan koffie drink in ‘n restarant om nog ‘n vriendin se verjaarsdag te vier. Daar het ons seker gekuier tot so sesuur die aand. Wat nogal lekker aangenaam was is dat die die waitress ‘n Suid Afrikaanse meisie was. So bestel jy sommer vinnig deur en sy verstaan jou moedertaal so mooi.
Vanaand besef ek weereens hoe vinnig verloor die kinders hulle Afrikaans. Clarissa sit hier by my op die bed en ons lees uit die vertalende en tweetalige woordeboek, dat sy nie eens die afrikaanse woorde mee reg kan uitspreek nie, sy is opsoek na die betekenis van ‘n “cult”. Selfs wanneer sy engels praat draai en rol sy die woorde soos die Ozzies dit doen. Haar maats sal nie glo hoe verengels sy nie.
Saterdag het ons weer bietjie na huise gaan kyk. Ons is opsoek na ‘n groter huis sodat die tweeling elkeen hulle eie kamer kan kry en hopelik ‘n ekstra badkamer. Nou dis makliker gese as gedaan. Meestal van die huise wat geadverteer word op die internet is eintlik maar vierslaapkamers en ‘n studeerkamer, en nie vyfslapers soos hulle dit adverteer nie. So sien ek toe op die internet na ‘n huis wat noem dat dit beslis vyfslaapkamers is en die eiendom is “resort style”. Die prentjies op die internet is so mooi en ek wil amper opgewonde raak. Ek kontak die agent en ek kan Vrydag gou na die huis gaan kyk, ek is skoon opgewonde. Nou kom ek vra julle die vraag, het julle al ooit na huise gaan kyk, te huur of te koop, en daar uit gestap met die gevoel van kots wat in jou keel vassit. Wel dis hoe ek gevoel het nadat ek uit die “resort style” huis uit gestap het. Mensig mense julle het nog nie vuil gesien nie, vuil stink en absoluut grillende van kop tot tone. Hoe die mense in die eerste plek hulle huis kan oopgooi vir ander mense om daardeur te stap gaan my verstand te bowe, nie eens op my slegste week en luiste dag sal ek dit waag om my huis oop te gooi vir ander ouens as my plek so lyk nie. Ek is seker die goed wat in die toilet se bak groei is lewendig en sal jou in die boud hap. Die huis is ‘n health hazard vir enige iemand wat daardeur stap. Ek voel skoon ‘n stuk wortel in my keel in opstoot net deur daaraan te dink weer.
Wel hopelik sal ons ‘n ander huis vind, en as ons dan ook nie is dit ook goed so, maar ek skuif nie sommer gou as dit die tipe huise is wat beskikbaar is nie. Dalk moet ek vir julle foto’s wys van hoe lyk ‘n huis wat deur die agent op die web geplaas word teenoor hoe die huis eitnlik lyk, dalk sal julle die penarie verstaan waarin mens is. Nee wat sluk sluk, ontspan en dink aan die see, dis beter daar sak die wortel.
Groete aan almal hier uit ‘n koue en nat Melbourne
Ons het hierdie naweek so ‘n besige een beleef. Vrydag aand is ons na’n 40ste verjaarsdag partytjie, nogal dressup, het eers na een in die bed gekom, Saterdag het die kinders weer Lake Mountain toe gegaan vir ‘n lekker tydjie in die sneeu, ons het huise gaan soek, en Sondag was dit kerk toe en daarna ‘n lekker gesellige braai by die kerk, later die middag is ons na ‘n restaurant toe vir lekker koffie en koek saam nog ‘n verjaarsdag maatjie.
Ek het begin om op Vrydae pottery klasse te doen, en mensig is dit nou lekker. Die gespeel met die klei het ook ‘n kalmerende invloed op ‘n mens. Ek weet net nie hoe die goed gaan lyk wat uitkom aan die einde van die dag nie, maar hopelik bars alles darem nie wanneer dit uit die oond gaan kom nie. Ons sal maar sien.
Die week het ek bietjie in die “op shops” gaan inkopies doen. Die “op shops” hier is maar tipies soos die tweede handse winkels daar in SA, maar die verskil is hier gee jy al jou ou goed af by die winkels wat dit dan weer verkoop om geld in te samel. Al die “op shops” is maar ge-affilieer aan een of ander gemeenskaps / welsyns organsies. Hier is baie SALVOS en hulle die Salvation Army se geldtrommel winkel, dan kry jy natuurlik die Rooikruis ook. Jy laai al jou werkende aparate, heel en netjies klere, skoene en handsakke, fietse en speelgoed, breekware en ander nonsense af, die ouens sorteer dit uit, tag dit en sit dit op die rakke om verkoop te word. Hier kan jy enige iets van die grootste stuk gemors tot die mees ladiedaste ontwerpers pakkies kry. Wel so het ek nou gesoek vir iets vir ons “dressup” 70’s verjaarsdag partyjie waarna toe ons uitgenooi is. Ek het van die een winkel na die ander winkel gery opsoek na die mees uitspattigste en physicadelic klere. Ek het dit gekry en mensig mense was dit nou prêt. Dit voel partykeer soos Pandora se kis as jy in so ‘n winkel instap, want jy weet nooit met was jy daar gaan uitstap nie. En die kyke wat jy kry as jy met die klere daar uitstap is lagwekkend. Die mense dink seker jy het geen dress sense nie. Dis nou jou dressup klere.
Niemand kyk jou skeef aan as jy klere daar koop nie, baie mense koop hulle klere so. Hier leer jy maar vinnig waar om te gaan inkopies doen. Die wen situasie van so ‘n winkel is dat indien jy op ‘n plek is en dalk te min warm goed ingepak het kan jy vinnig in die opshop in glip en vir jou iets warms kry teen ‘n dollar of twee. Daar is letterlik op elke dorpie ‘n opshop. Hier het ouens al ontwerpers handsakke gekry, skoene wat nog nooit gedra is nie en die mooiste leer belte. Dit is mos so, ‘n ander ou se gemors is baie keer vir jou goudwerd.
Saterdag was dit vroeg opstaan, skaars vyf ure se slaap weg gehad na die vorige aand se lekker party, die kinders is saam met die kerk se jeug Lake Mountain toe vir die dag. Die kinders het weer lekker in die sneeu gaan speel en natuurlik pootuit by die huis aangekom Saterdagaand.
Sondag het ons kerk toe gegaan en na kerk het ons lekker gebraai saam met die ander mense in wyk. Meestal van die mense is maar Suid Afrikaners en hier en daar ‘n Ozzie. Dit was nou lekker kuier so by die kerk waarna ons huistoe is seker so halfdrie die middag. Vieruur het ons gaan koffie drink in ‘n restarant om nog ‘n vriendin se verjaarsdag te vier. Daar het ons seker gekuier tot so sesuur die aand. Wat nogal lekker aangenaam was is dat die die waitress ‘n Suid Afrikaanse meisie was. So bestel jy sommer vinnig deur en sy verstaan jou moedertaal so mooi.
Vanaand besef ek weereens hoe vinnig verloor die kinders hulle Afrikaans. Clarissa sit hier by my op die bed en ons lees uit die vertalende en tweetalige woordeboek, dat sy nie eens die afrikaanse woorde mee reg kan uitspreek nie, sy is opsoek na die betekenis van ‘n “cult”. Selfs wanneer sy engels praat draai en rol sy die woorde soos die Ozzies dit doen. Haar maats sal nie glo hoe verengels sy nie.
Saterdag het ons weer bietjie na huise gaan kyk. Ons is opsoek na ‘n groter huis sodat die tweeling elkeen hulle eie kamer kan kry en hopelik ‘n ekstra badkamer. Nou dis makliker gese as gedaan. Meestal van die huise wat geadverteer word op die internet is eintlik maar vierslaapkamers en ‘n studeerkamer, en nie vyfslapers soos hulle dit adverteer nie. So sien ek toe op die internet na ‘n huis wat noem dat dit beslis vyfslaapkamers is en die eiendom is “resort style”. Die prentjies op die internet is so mooi en ek wil amper opgewonde raak. Ek kontak die agent en ek kan Vrydag gou na die huis gaan kyk, ek is skoon opgewonde. Nou kom ek vra julle die vraag, het julle al ooit na huise gaan kyk, te huur of te koop, en daar uit gestap met die gevoel van kots wat in jou keel vassit. Wel dis hoe ek gevoel het nadat ek uit die “resort style” huis uit gestap het. Mensig mense julle het nog nie vuil gesien nie, vuil stink en absoluut grillende van kop tot tone. Hoe die mense in die eerste plek hulle huis kan oopgooi vir ander mense om daardeur te stap gaan my verstand te bowe, nie eens op my slegste week en luiste dag sal ek dit waag om my huis oop te gooi vir ander ouens as my plek so lyk nie. Ek is seker die goed wat in die toilet se bak groei is lewendig en sal jou in die boud hap. Die huis is ‘n health hazard vir enige iemand wat daardeur stap. Ek voel skoon ‘n stuk wortel in my keel in opstoot net deur daaraan te dink weer.
Wel hopelik sal ons ‘n ander huis vind, en as ons dan ook nie is dit ook goed so, maar ek skuif nie sommer gou as dit die tipe huise is wat beskikbaar is nie. Dalk moet ek vir julle foto’s wys van hoe lyk ‘n huis wat deur die agent op die web geplaas word teenoor hoe die huis eitnlik lyk, dalk sal julle die penarie verstaan waarin mens is. Nee wat sluk sluk, ontspan en dink aan die see, dis beter daar sak die wortel.
Groete aan almal hier uit ‘n koue en nat Melbourne
Sunday, July 25, 2010
Rigting wyser
Hier kom gereeld “nuwe” mense die land binne wat maar redelik verward rond strompel. Ons verwysings raamwerk wat vir jare gegroei het oor hoe dinge werk in ons land van geboorte is skielik daarmee heen en ‘n nuwe verwysings raamwerk moet gevorm en gebou word oor jou nuwe land. Dit is maar redelik moeilik veral as jy absoluut niemand ken, en jy moet nog probeer uitpleis wat werk en hoe werk wat. Dit help as mens iemand het wat jou die pad kan wys.
Hier werk alles anders. Vat nou maar jou bank, hier glo die mense nog aan tjeks, internet betalings is maar baie “suspect” in die mense se oë. Jy kan nie net jou kinders in die skool inskryf nie, nee dit is eers afspraak wat jy maak en dan onderhoude wat gevoer word, jy word die skool gewys en dan besluit jy wil jy jou kind inskryf. Dis ‘n lang proses wat maklik ‘n week of langer kan neem. Jy kan ook nie net ‘n agent bel as jy ‘n huis soek nie, dis ook ‘n proses. Jy moet registreer om ‘n sms te kry oor wanneer die huis op skou is om te gaan kyk, dan kry jy ook net vyftien minute om deur die huis te gaan. Jy kan ook nie te veel vra hê nie want die kanse is baie goed dan die agent ook geen idée het. Selfs om net winkel toe te gaan en kos te gaan koop vat nogal dink werk. Dink nou vir jouself, vir jare word jy groot met Tastic, Koo, All Gold Tamatie sous. Jou vleis koop jy by die slagter en jy ken die snitte by die naam. Wel hier is nie Tastic en Koo nie so watse rys gaan jy nou koop en die kinders wil niks weet van enige tamatiesous behalwe All Gold nie. Nou moet jy maar elke keer iets anders koop om alles uit te probeer tot jy nou iets kry wat naastenby is soos wat jy gewoond aan was. Selfs die vleis snitte word anders gesny. Mens sukkel om maar ‘n plekkie te kry wat skaapnek sal sny, dit is beskikbaar, maar die ouens se snitte is meer hompe as snitte. Die slagter sal sommer opgewonde raak as jy sou vra om dit nog kleiner te sny. Hy is te bang hy sny sy vinger af. Partykeer wil mens sommer self agter die lem inklim en die goed sny.
Die week het ek ‘n nuwe gesin gewys waar alles is en bietjie raad gegee oor hoe dinge werk en waarvoor daar uitgekyk moet word. Ek het sommer begin deur vir hulle te gaan wys waar is die Suid Afrikaanse winkel waar ons chutney en rys koop, die rys wat ons in Coles hier koop kook pap. ‘n Belangrike winkel vir ons hier is Aldi’s want hier sal jy altyd iets te kope kry wat spotgoed koop is vir die week en die kruideniersware is nie te duur nie. Ons het op en af gery met die strate en hulle gewys dat alle paaie kruis met mekaar, so indien jy sou verdwaal hoef jy net dwars te draai en jy kruis weer een van die groot paaie. Ek het hulle ook gewys waar is die trein stasies, die “op shops” die verskillende winkelsentrums, asook waar al die “factory outlets” is om klere teen ‘n goedkoop prys te kry en natuurlik ook die natuurpad by Warrandyte koffie winkel.
Wanneer jy hier land werk jou kop nog in rande en jy betaal in dollars. Nou elke keer wat jy iets koop kan jy nie anders as om alles terug te verwerk na rande nie. Indien jy dit doen dan kos alles ‘n astronomiese prys. So hier leer jy vinnig om al die specials vir die week uit te snuffel en by watter winkels kan jy maar verby loop. Wanneer jy iemand het wat jou al die dinge kan uitwys en reghelp dan maak dit dat die aanpassing nie so moeilik is nie. Hopelik is hier een gesin wat minder “confused” is oor die onbekendheid.
Hier werk alles anders. Vat nou maar jou bank, hier glo die mense nog aan tjeks, internet betalings is maar baie “suspect” in die mense se oë. Jy kan nie net jou kinders in die skool inskryf nie, nee dit is eers afspraak wat jy maak en dan onderhoude wat gevoer word, jy word die skool gewys en dan besluit jy wil jy jou kind inskryf. Dis ‘n lang proses wat maklik ‘n week of langer kan neem. Jy kan ook nie net ‘n agent bel as jy ‘n huis soek nie, dis ook ‘n proses. Jy moet registreer om ‘n sms te kry oor wanneer die huis op skou is om te gaan kyk, dan kry jy ook net vyftien minute om deur die huis te gaan. Jy kan ook nie te veel vra hê nie want die kanse is baie goed dan die agent ook geen idée het. Selfs om net winkel toe te gaan en kos te gaan koop vat nogal dink werk. Dink nou vir jouself, vir jare word jy groot met Tastic, Koo, All Gold Tamatie sous. Jou vleis koop jy by die slagter en jy ken die snitte by die naam. Wel hier is nie Tastic en Koo nie so watse rys gaan jy nou koop en die kinders wil niks weet van enige tamatiesous behalwe All Gold nie. Nou moet jy maar elke keer iets anders koop om alles uit te probeer tot jy nou iets kry wat naastenby is soos wat jy gewoond aan was. Selfs die vleis snitte word anders gesny. Mens sukkel om maar ‘n plekkie te kry wat skaapnek sal sny, dit is beskikbaar, maar die ouens se snitte is meer hompe as snitte. Die slagter sal sommer opgewonde raak as jy sou vra om dit nog kleiner te sny. Hy is te bang hy sny sy vinger af. Partykeer wil mens sommer self agter die lem inklim en die goed sny.
Die week het ek ‘n nuwe gesin gewys waar alles is en bietjie raad gegee oor hoe dinge werk en waarvoor daar uitgekyk moet word. Ek het sommer begin deur vir hulle te gaan wys waar is die Suid Afrikaanse winkel waar ons chutney en rys koop, die rys wat ons in Coles hier koop kook pap. ‘n Belangrike winkel vir ons hier is Aldi’s want hier sal jy altyd iets te kope kry wat spotgoed koop is vir die week en die kruideniersware is nie te duur nie. Ons het op en af gery met die strate en hulle gewys dat alle paaie kruis met mekaar, so indien jy sou verdwaal hoef jy net dwars te draai en jy kruis weer een van die groot paaie. Ek het hulle ook gewys waar is die trein stasies, die “op shops” die verskillende winkelsentrums, asook waar al die “factory outlets” is om klere teen ‘n goedkoop prys te kry en natuurlik ook die natuurpad by Warrandyte koffie winkel.
Wanneer jy hier land werk jou kop nog in rande en jy betaal in dollars. Nou elke keer wat jy iets koop kan jy nie anders as om alles terug te verwerk na rande nie. Indien jy dit doen dan kos alles ‘n astronomiese prys. So hier leer jy vinnig om al die specials vir die week uit te snuffel en by watter winkels kan jy maar verby loop. Wanneer jy iemand het wat jou al die dinge kan uitwys en reghelp dan maak dit dat die aanpassing nie so moeilik is nie. Hopelik is hier een gesin wat minder “confused” is oor die onbekendheid.
Saturday, July 17, 2010
"HARD LABOUR"
Vandag was nou een van daardie dae waar jy jouself omtrent letterlik oor ‘n mik gewerk het, jy is skoon moeg en uitgeput na so ‘n lang dag. Al waarna jy nou verlang is om ‘n lekker warm stomende borrel bad te gaan neem. Nie dat dit nou vir my beskore is nie want ek het nie ‘n bad in my badkamer. Hopelik een van die dae dan sal ek ook so ‘n luuksheid hê.
My vriendin Anli-hulle het getrek van hulle kleine en beknopte tuinhuisie na ‘n lekker groot huis met ‘n tuin. Dit was ook nou nie moontlik om ‘n ou Jonas of Elias nader te geroep het om te kom help met die getrekkery nie, nee wat daar was eerder geroep na ‘n Alex en Johan. ‘n Groot trokkie is gehuur vir die dag en van die manne het vroeg uit die vere gespring om te gaan help. Die hele huis is omtrent getrek en nou word daar gewag vir “Two men and a Truck” om die groot goed soos die beddens, kaste, tafels en sitkamer stelle te trek. Ons is te oud om die goed te doen, en Elias en Jonas is nie hier, so dan huur jy mense om die vir jou te doen. Hulle het die regte “toerusting” en weet ook hoe om dit reg te “dra”.
Ons vrouens het na die nuwe huis gegaan en die kombuis begin skoonmaak. Ek wil dit net weereens noem dat hier is verskillende vlakke van skoonmaak in Australia. Daar is ‘n spreekwoord wat so gaan “Bo blink maar onder stink” en dit is hoe die mense hier skoonmaak. Alles lyk netjies tot jy die kaste en laaie begin skoonmaak, mensig maar die mense het net absoluut geen benul wat dit beteken om ‘n huis skoon en netjies af te gee nie. Ai, ek skud maar my kop, en is dan maar dankbaar my Ma kon my wys hoe om behoorlik ‘n huis skoon te maak. Hopelik sal my kinders ook eendag dankbaar wees angesien hulle hier onder my ook maar hel het.
Hier leer ons weer om mense te waardeer en dankbaar te wees vir die vriendskappe wat ons sluit. Ons kan met ‘n rustige hart weet dat as iets ooit moet skeef loop die ander een daar sal wees om te help. Ons het hierdie tipe vriendskappe begin verloor in Suid Afrika, nie doelbewustelik dink ek nie, dis maar die manier hoe ons begin leef het. Elkeen vir homself en die duiwel vir almal
My vriendin Anli-hulle het getrek van hulle kleine en beknopte tuinhuisie na ‘n lekker groot huis met ‘n tuin. Dit was ook nou nie moontlik om ‘n ou Jonas of Elias nader te geroep het om te kom help met die getrekkery nie, nee wat daar was eerder geroep na ‘n Alex en Johan. ‘n Groot trokkie is gehuur vir die dag en van die manne het vroeg uit die vere gespring om te gaan help. Die hele huis is omtrent getrek en nou word daar gewag vir “Two men and a Truck” om die groot goed soos die beddens, kaste, tafels en sitkamer stelle te trek. Ons is te oud om die goed te doen, en Elias en Jonas is nie hier, so dan huur jy mense om die vir jou te doen. Hulle het die regte “toerusting” en weet ook hoe om dit reg te “dra”.
Ons vrouens het na die nuwe huis gegaan en die kombuis begin skoonmaak. Ek wil dit net weereens noem dat hier is verskillende vlakke van skoonmaak in Australia. Daar is ‘n spreekwoord wat so gaan “Bo blink maar onder stink” en dit is hoe die mense hier skoonmaak. Alles lyk netjies tot jy die kaste en laaie begin skoonmaak, mensig maar die mense het net absoluut geen benul wat dit beteken om ‘n huis skoon en netjies af te gee nie. Ai, ek skud maar my kop, en is dan maar dankbaar my Ma kon my wys hoe om behoorlik ‘n huis skoon te maak. Hopelik sal my kinders ook eendag dankbaar wees angesien hulle hier onder my ook maar hel het.
Hier leer ons weer om mense te waardeer en dankbaar te wees vir die vriendskappe wat ons sluit. Ons kan met ‘n rustige hart weet dat as iets ooit moet skeef loop die ander een daar sal wees om te help. Ons het hierdie tipe vriendskappe begin verloor in Suid Afrika, nie doelbewustelik dink ek nie, dis maar die manier hoe ons begin leef het. Elkeen vir homself en die duiwel vir almal
Sunday, July 4, 2010
Afrika tyd versus OZ tyd
So kom alle goeie en natuurlik lekker dinge ook maar altyd tot ‘n einde. Hierdie afgelope naweek was ons na die Grampians om bietjie te gaan ontspan. Die Grampians hier is soos die Drakensberge in Suid Afrika. Baie mooi en natuurlike baie koud.
Die naweek het maar nat begin, maar gelukkig weet ons teen die tyd dat jy pak maar altyd ekstra warm goed in want jy weet nooit. Die plekkie waar ons oorgebly het is aan die suidelik kant van die Grampians. Wat so interresant was terwyl ons gery het is die dorpies waardeur ons is, hoe verder ons ry hoe kleiner is die dorpies. Op die een plekkie waar ons toe gestop het is die pupulasie maar 100, die winkeltjie is die plaaslike “take away”, poskantoor, Medicare en Centre link, en DVD winkel. Jou alles in een winkel. Daar was ander dorpies wat nog kleiner is op ons pad, en nog voor jy dit besef het is jy deur die dorp, met slegs ‘n gehuggie en pleknaam as aanduiding van ‘n dorp. Ek wonder partykeer hoe oorleef die mense dit so op die platteland.
Die dorp naaste aan ons by die Grampians is Balmoral. Nou die plekkie is nie veel verskillende van die ander dorpies waar ons al gestop het nie, maar hy sal beslis die een wees wat altyd in ons kop sal vas sit. Ons het besluit om Saterdagaand in die dorp te gaan eet, en sodoende het die ouens plek bespreek by die hotel, die enigste een natuurlik op die dorp. Nou picture dit, dis ‘n tipiese ou hotel dateer seker so uit die vroee 1900’s en jy kan die laslappie werk sien wat so deur die jare gedoen is, maar dis die dorps se kuier plekkie die. Dis nie net die dorps se kuier plekkie nie, dis sommer ook die local “drive thru” bottle stoor. So elke keer wat jy by die kroeg staan en iets bestel en nog dink jy wil betaal hardloop die barman gou uit om die “drive thru” klient te gaan bedien, dan is jy eers weer aan die beurt. Sonder om veel hieroor uit te brei kan julle julself nou indink hoe lank die bestelling van 23 mense gevat het. Dit was LANK.
Omtrent al die eetplekke werk so dat jy bestel jou kos by die kasiere, jy betaal en kry dan ‘n tafel nommer. Jy kry vir jou ‘n ou sitplekkie en wag dan vir jou kos, en gewoonlik verloop dinge redelik vlot en vinnig. Dis ‘n bietjie van ‘n aanpassing, maar dit werk. Wel blykbaar werk dit in die hotel toe ook so, eers was dit die drinkgoed se bestellings wat bietjie lank geneem het, en toe besef ons maar dis nie net sit by die tafel in die hotel nie, nee jy moet by die bar jou kos ook bestel. Gelukkig kry ons ‘n menu of twee en werk die ding sommer so vinnig deur. Dit was nou weer ‘n proses om die kos bestellings geplaas te kry, maar ons is rustig. Nou laat ek net ook dit sommer noem, ons was so sesuur by die hotel en aandete word slegs bedien tussen 6 en half nege. Iemand het dit blykbaar nie vir die kombuis genoem nie, maar dis ok.
Na ‘n uur en ‘n half daag die eerste 3 se borde kos op, ons almal wag toe in spanning vir die res. Die kos het almal in sarsies van drie of so opgedaag, met tussen poses van tien minute tot ‘n driekwart uur. Ons het naderhand weddenskappe begin neem oor hoe vinnig ons gedink het die volgende ou se kos sou neem en wat dalk volgende sal uitkom. Ons het selfs al begin dink om ‘n game darts te begin speel want ons het baie tyd gehad so tussen die bedieninge van die kos. Dit het presies drie ure geneem vandat die eerste ou sy kos gekry het tot die laaste ou sy kos gekry het, en met elke bediening het ons naderhand die ouens maar begin aan gecheer want dit was ‘n prestasie as die kos uit die kombuis gekom het. Ek moet bysê, die kos was alles vars gemaak en niks reeds voorbereide kosse gewees nie. Dalk was die groente en skyfies dalk geskil gewees, maar selfs dit kan ons oor debateer.
Ons het later aan begin dink dalk moet ons dit maar opgee en vra vir ‘n take away wat ons die volgende oggend sal kom afhaal want dalk en net dalk sal ons betyds daarvoor wees. Niemand was bereid om ‘n koffie bestelling te plaas nie want ons was seker dat indien een ou ‘n bestelling plaas en ‘n ander ou ry terug na die kamp plek dit ‘n absoluut no brainer sal wees oor wie eerste koffie sal kry. Hier het ons gesien dat Afrika tyd kom nie naby Oz tyd nie.
Die naweek het maar nat begin, maar gelukkig weet ons teen die tyd dat jy pak maar altyd ekstra warm goed in want jy weet nooit. Die plekkie waar ons oorgebly het is aan die suidelik kant van die Grampians. Wat so interresant was terwyl ons gery het is die dorpies waardeur ons is, hoe verder ons ry hoe kleiner is die dorpies. Op die een plekkie waar ons toe gestop het is die pupulasie maar 100, die winkeltjie is die plaaslike “take away”, poskantoor, Medicare en Centre link, en DVD winkel. Jou alles in een winkel. Daar was ander dorpies wat nog kleiner is op ons pad, en nog voor jy dit besef het is jy deur die dorp, met slegs ‘n gehuggie en pleknaam as aanduiding van ‘n dorp. Ek wonder partykeer hoe oorleef die mense dit so op die platteland.
Die dorp naaste aan ons by die Grampians is Balmoral. Nou die plekkie is nie veel verskillende van die ander dorpies waar ons al gestop het nie, maar hy sal beslis die een wees wat altyd in ons kop sal vas sit. Ons het besluit om Saterdagaand in die dorp te gaan eet, en sodoende het die ouens plek bespreek by die hotel, die enigste een natuurlik op die dorp. Nou picture dit, dis ‘n tipiese ou hotel dateer seker so uit die vroee 1900’s en jy kan die laslappie werk sien wat so deur die jare gedoen is, maar dis die dorps se kuier plekkie die. Dis nie net die dorps se kuier plekkie nie, dis sommer ook die local “drive thru” bottle stoor. So elke keer wat jy by die kroeg staan en iets bestel en nog dink jy wil betaal hardloop die barman gou uit om die “drive thru” klient te gaan bedien, dan is jy eers weer aan die beurt. Sonder om veel hieroor uit te brei kan julle julself nou indink hoe lank die bestelling van 23 mense gevat het. Dit was LANK.
Omtrent al die eetplekke werk so dat jy bestel jou kos by die kasiere, jy betaal en kry dan ‘n tafel nommer. Jy kry vir jou ‘n ou sitplekkie en wag dan vir jou kos, en gewoonlik verloop dinge redelik vlot en vinnig. Dis ‘n bietjie van ‘n aanpassing, maar dit werk. Wel blykbaar werk dit in die hotel toe ook so, eers was dit die drinkgoed se bestellings wat bietjie lank geneem het, en toe besef ons maar dis nie net sit by die tafel in die hotel nie, nee jy moet by die bar jou kos ook bestel. Gelukkig kry ons ‘n menu of twee en werk die ding sommer so vinnig deur. Dit was nou weer ‘n proses om die kos bestellings geplaas te kry, maar ons is rustig. Nou laat ek net ook dit sommer noem, ons was so sesuur by die hotel en aandete word slegs bedien tussen 6 en half nege. Iemand het dit blykbaar nie vir die kombuis genoem nie, maar dis ok.
Na ‘n uur en ‘n half daag die eerste 3 se borde kos op, ons almal wag toe in spanning vir die res. Die kos het almal in sarsies van drie of so opgedaag, met tussen poses van tien minute tot ‘n driekwart uur. Ons het naderhand weddenskappe begin neem oor hoe vinnig ons gedink het die volgende ou se kos sou neem en wat dalk volgende sal uitkom. Ons het selfs al begin dink om ‘n game darts te begin speel want ons het baie tyd gehad so tussen die bedieninge van die kos. Dit het presies drie ure geneem vandat die eerste ou sy kos gekry het tot die laaste ou sy kos gekry het, en met elke bediening het ons naderhand die ouens maar begin aan gecheer want dit was ‘n prestasie as die kos uit die kombuis gekom het. Ek moet bysê, die kos was alles vars gemaak en niks reeds voorbereide kosse gewees nie. Dalk was die groente en skyfies dalk geskil gewees, maar selfs dit kan ons oor debateer.
Ons het later aan begin dink dalk moet ons dit maar opgee en vra vir ‘n take away wat ons die volgende oggend sal kom afhaal want dalk en net dalk sal ons betyds daarvoor wees. Niemand was bereid om ‘n koffie bestelling te plaas nie want ons was seker dat indien een ou ‘n bestelling plaas en ‘n ander ou ry terug na die kamp plek dit ‘n absoluut no brainer sal wees oor wie eerste koffie sal kry. Hier het ons gesien dat Afrika tyd kom nie naby Oz tyd nie.
Subscribe to:
Posts (Atom)